|
Уладзімір Міхайлавіч Троіцкі, старшы выкладчык кафедры фізічнага выхавання і спорту, напачатку мая адзначыў свой 60-ы юбілейны дзень нараджэння.
Нарадзіўся юбіляр у пасёлку Юдзіна, што знаходзіцца недалёка ад Казані ў Татарстане, у сям’і чыгуначнікаў. Пасля школы паступіў у прафесійна-тэхнічнае вучылішча на памочніка машыніста. Пасля яго заканчэння працаваў чатыры гады па спецыяльнасці. Але любоў да спорту, асабліва да біятлону, не давала юнаку спакою. Таму калі ў 1972 годзе трэнер Валянцін Аляксандравіч Курчатаў запрасіў Уладзіміра ў Віцебск, каб развіваць спартыўныя здольнасці, ён згадзіўся. У хуткім часе на ўсесаюзных спаборніцтвах па біятлоне Уладзімір Троіцкі стаў чэмпіёнам СССР у маладзёжным першынстве. Выступаў ён на спаборніцтвах і за Расію.
– Вельмі ў той час хацелася вярнуцца на Радзіму, у Татарстан, але я застаўся ў Віцебску, – успамінае Уладзімір Міхайлавіч, – трэба ж было скончыць тэхнікум фізічнай культуры. Былі на тое і іншыя прычыны. У 1974 годзе ажаніўся. Дарэчы, мая жонка, Ларыса Аляксандраўна, ужо шмат гадоў працуе ў нашым універсітэце на кафедры фізічнай культуры...
У 1975 годзе Уладзімір Міхайлавіч вярнуўся ў родныя мясціны. Паступіў у Казанскі педагагічны інстытут на факультэт фізічнага выхавання і спорту, пазней працаваў кіраўніком рэспубліканскага спартыўна-стралковага клуба. Выхаваў не адно пакаленне спартсменаў. Напрыклад, яго выхаванец Сямцоў Аляксандр Аляксеевіч стаў чэмпіёнам Расіі па ваенна-прыкладным шматбор’і. А ў 1978 годзе каманда Татарстана, якую курыраваў У. М. Троіцкі, заваявала тытул чэмпіёна Расіі.
Але не толькі знакамітымі спартсменамі, якіх выхаваў, можа ганарыцца Уладзімір Міхайлавіч. Яго не меншы гонар – сыны. “Мае пацаны”, – ласкава гаворыць пра нашчадкаў бацька. Абодвум даў вышэйшую адукацыю. Старэйшы сын вярнуўся на радзіму бацькі і застаўся там працаваць, малодшы жыве побач, у Віцебску.
Уладзімір Міхайлавіч узначальваў спартыўны клуб у Тэхналагічным інстытуце лёгкай прамысловасці (зараз ВДТУ). З 1987 года быў старшынёй аналагічнага клуба ў Віцебскім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя С. М. Кірава. З 2000 года працаваў у Віцебскім медыцынскім універсітэце. А ў 2008 годзе зноў вярнуўся ў наш універсітэт. Зараз Уладзімір Міхайлавіч – адказны за спартыўна-масавую работу на фізічным факультэце.
Ён – чулы да студэнтаў, добры выкладчык.
Як сказаў сам Уладзімір Міхайлавіч, “галоўны прынцып маёй працы – рабі яе так, каб потым не было сорамна. І пастарайся чаму-небудзь навучыць студэнтаў, каб гэта потым спатрэбілася ім у жыцці”.
Наталля Паўлоўская, студэнтка 3-га курса ФБФК. |
